Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Τα παράπονα το Κανέλλου




Γεια σε όλους,

Είμαι ένας γάτος όμορφος, κοκκινομάλης και αγανακτισμένος με τους ανθρώπους! Να σας συστηθώ! Με λένε Κανέλλο και μένω εεε....τέλως πάντων δεν ξέρω ακριβώς που! Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω το μυστικό όλων των γατιών, δηλαδή το ότι ξέρουμε και την ανθρώπινη γλώσσα ανάλογα με τη χώρα που ζούμε για να σας εκφράσω τα παράπονά μου. Ας αρχίσω με την ιστορία της ζωής μου.(Μην ανησυχείτε δεν είναι μεγάλη)

Γεννήθηκα πριν τρία χρόνια νομίζω, μια ζεστή μέρα. Μάλλον 15 Ιουνίου ήταν. Στην αρχή είχα κλειστά τα μάτια μου και το μόνο που ένοιωθα ήταν η μητέρα μου και τα αδέλφια μου δίπλα μου. Μετά από μια βδομάδα κατάφερα να δω ότι βρισκόμουν σε μια έρημη αυλή. Ο πρώτος μήνας περνούσε υπέροχα καθώς μεγάλωνα και μπορούσα να τρέχω και να παίζω. Έπειτα όμως η μητέρα μου ξανάμεινε έγκυος και μας άφησε μόνους. Πεινούσαμε και δειψούσαμε πολύ. Ο αδελφός μου επειδή ήταν πιο αδύναμος πέθανε από την πείνα, μα η αδελφή μου κι εγώ επιζήσαμε με τα ποντικάκια που πιάναμε. Όταν δυναμώσαμε λίγο κι έφτασε ο χειμώνας φύγαμε από εκείνη την αυλή και βγήκαμε στο δρόμο. Αρχικά όλα μας φαίνονταν άγνωστα αλλά σιγά- σιγά συνηθίσαμε αυτή τη ζωή. Η αδελφή μου ερωτεύτηκε κι έναν όμορφο γάτο κι έτσι με άφησε μόνο μου.

Περιπλανιόμουν από γειτονιά σε γειτονιά ψάχνοντας για τροφή. Στο δεύτερο χρόνο της ζωής μου έμαθα από έναν άλλο γάτο, φίλο μου, πώς να ζητάω φαϊ απ’τους ανθρώπους.Τις πρώτες φορές αυτό μου ήταν εύκολο και χόρταινα αμέσως. Αργότερα όμως όταν ξαναπήγαινα σε κάποιο σπίτι με έδιωχναν με τις κλωτσιές. Συλλογιζόμουν τότε πόσο περίεργα πλάσματα είστε! Σπάνια συναντούσα φιλόζωους και πολλές φορές πήγαν να με πατήσουν κάτι παράξενα, τρομακτικά και γιγαντιαία τέρατα με ρόδες που μέσα τους είχαν...... ανθρώπους!! Συνέχεια ακούω βρισιές όπως «ξουτ παλιόγατα» (ενώ είπαμε είμαι γάτος), « φύγε απ’τη σκάλα μου βρωμιάρη », «πάρε τις τρίχες σου από ‘δω πέρα» κ.τ.λ. Κάθε μέρα βιώνω ένα απίστευτο άγχος!!

Και θα ρωτήσετε τώρα φυσικά γιατί σας γράφω όλ’ αυτά και σας ζαλίζω. Λοιπόν, θα σας απαντήσω: Για να καταλάβετε πόσο τσιγκούνηδες και κακοί είστε! Ενώ τρώτε κάθε μέρα δεκάδες πράγματα, όταν βλέπετε ένα κακόμοιρο και πεινασμένο γατί στην πόρτα σας, δεν σκέφτεστε να το ταϊσετε λίγο, αντιθέτως το διώχνετε με τον πιό ταπεινωτικό τρόπο! Κοροϊδεύοντας το είδος μας, επειδή ο Θεούλης δεν μας έκανε τόσο δυνατά! Αφήστε που μερικοί από σας, μας δίνετε και κάτι πράγματα δηλητηριασμένα, για να πεθάνουμε τρώγοντάς τα! Ευτυχώς που βρήκα μια καλή κυρία που μου δίνει φαγητό, αλλιώς, πραγματικά σας το λέω, θα λιμοκτονούσα! Πάντα υπάρχουν οι εξαιρέσεις.... Πάρτε παράδειγμα!!



Κάντε κάτι κι αλλάξτε μυαλό σύντομα!!!

                                                        ΚΑΝΕΛΛΟΣ

ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΑ ΓΑΤΑΚΙΑ

Άννα - Μαρία Γ. (12 ετών)

Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

Οι Δραπέτες της σκακιέρας

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Σας προσκαλούμε να τιμήσετε με την παρουσία σας την πολιτιστική
μας εκδήλωση «Οι δραπέτες της σκακιέρας» που θα γίνει το 
Σάββατο 1η Ιουνίου 2013 και ώρα 8:00 μ.μ.
στο θέατρο ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΝΩΤΗΣ.

Δευτέρα, 6 Μαΐου 2013

Φτιάχνοντας λαμπάδες




Νυμφίος

Mια πολύ αξιόλογη μουσική εκδήλωση είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν όσοι παραβρέθηκαν το βράδυ της Δευτέρας 22 Απριλίου, στο κατάμεστο Αμφιθέατρο του Νοσοκομείου "Αττικόν". Βυζαντινοί ύμνοι και μελωδίες, ποιητικές απαγγελίες και ομιλίες «εκ βάθους καρδίας», ενώ η παιδική χορωδία των Εκπαιδευτηρίων "Νέα Παιδεία" άφησε θαυμάσιες εντυπώσεις με τις αγγελικές φωνές των παιδιών, αλλά και τη συνολική παρουσία τους.

Περισσότερα

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013

Ο μαύρος ήλιος



Ο μαύρος ήλιος
(Θεατρικό έργο από τα παιδιά της Δ΄1,  του ΚΣτ’ Δημοτικού Σχολείου Παναγίας Τριχερούσας Λεμεσού, βασισμένο στο ομώνυμο ποίημα του Τζιάνι  Ροντάρι)

Πρόσωπα:          Μαμά(Ρένα)
                                Μπαμπάς (Τάσος)
                                Κοριτσάκι (Λουκία)
                                Γιαγιά
                                Γιατρός (κ.Παυλίδης)
                                Γραμματέας γιατρού
                                Αγγλίδα μαμά
                                Αγγλίδα κοριτσάκι
Αφηγητής
 (Η σκηνή διαδραματίζεται στο δωμάτιο της μικρής Λουκίας.)
ΣΚΗΝΗ 1

 Αφηγητής: Σ΄ ένα πολυτελές σπίτι ζούσε κάποτε, μια χαρούμενη οικογένεια. Μια ανοιξιάτικη μέρα, η μικρή Λουκία, ξύπνησε νωρίς το πρωί και άρχισε να ζωγραφίζει με παρέα τη γιαγιά που έμπλεκε δυο μωβ γαντάκια.
( Η μητέρα φέρνει στο δωμάτιο   τα σιδερωμένα ρούχα και τα τακτοποιεί.)
Μαμά: Μητέρα, θέλεις να σου φτιάξω λίγο τσάι;
Γιαγιά: Ναι κορούλα μου θα ήθελα λίγο τσάι.
Μαμά: Εσύ μωρό  μου, θα ήθελες κάτι να φας;
Λουκία: Όχι μανούλα, δεν θέλω τίποτα.
(Η μαμά έμεινε άφωνη να κοιτάζει για λίγο το σχέδιο της μικρής Λουκίας.)
Μαμά: Τάσο, Τάσο! (Φωνάζει βγαίνοντας από το δωμάτιο)
Τάσος :Ορίστε, γιατί φωνάζεις;
Μαμά: Η Λουκία ζωγράφισε έναν ολόμαυρο ήλιο!!
Τάσος: Τι εννοείς έναν ολόμαυρο ήλιο;
Μαμά: Εννοώ  έναν ολόμαυρο ήλιο!!
Τάσος: Μήπως της τελείωσε το πορτοκαλί χρώμα και ανησυχείς άδικα;
Μαμά: Όχι, όχι έχει πορτοκαλί χρώμα! Πήγαινε να δεις.
(Η μαμά κι ο μπαμπάς πηγαίνουν στο δωμάτιο της Λουκίας. Ο μπαμπάς κοιτάζει πάνω από το σχέδιο της Λουκίας η οποία έβαζε που και που καμιά πορτοκαλιά ακτίνα στον μαύρο ήλιο.  Η μαμά δίνει το τσάι στη γιαγιά.) 
Μαμά: Το τσάι σου μανούλα, πρόσεχε καίει.
Γιαγιά: Ευχαριστώ κόρη μου, την ευχή μου να έχεις. (Παίρνει  προσεχτικά το τσάι)
Τάσος: Λουκία μου το  σχέδιό σου είναι υπέροχο. (Λέει και βγαίνει έξω από το δωμάτιο)
Λουκία: Ευχαριστώ μπαμπά. Σίγουρα οι γονείς μου θα μου κορνιζάρουν το σχέδιο μου σήμερα!
Γιαγιά: Μα πάντα είναι πανέμορφα και πανέξυπνα τα σχέδια σου γλυκιά μου!
Στην κουζίνα:
Τάσος: Ρένα, πρέπει να πάρουμε τηλέφωνο τον παιδίατρο γιατί τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά.
ΣΚΗΝΗ 2
Αφηγητής: Αφού μίλησαν με την γραμματέα του παιδίατρου στο τηλέφωνο, μπήκαν αμέσως στο αυτοκίνητο κι έτρεξαν σαν λιοντάρια για το ιατρείο του κ. Παυλίδη.
Μαμά: (Μπαίνοντας στο ιατρείο)Καλημέρα σας. Έχουμε ραντεβού με τον κύριο Παυλίδη για το παιδί μας.
Γραμματέας: Ένα λεπτό να τον ειδοποιήσω παρακαλώ. (Σηκώνεται και πηγαίνει στο γραφείο του κ. Παυλίδη).Γιατρέ είναι εδώ οι γονείς της Λουκίας.
Γιατρός: Πες τους να περάσουν μέσα.
Γραμματέας: Μπορείτε να περάσετε.
Γιατρός: Καλωσορίσατε. Καθίστε.
Γονείς: Ευχαριστούμε.
Γιατρός: Μα πού είναι η άρρωστη;
Μαμά: (Όλο αγωνία)Σας φέραμε το σχέδιο του παιδιού μας. Τι έχει γιατρέ και ζωγράφισε μαύρο τον ήλιο;
Γιατρός: (Κοιτάζει προβληματισμένος το σχέδιο) Αυτό είναι πολύ σοβαρό. Θα σας το πω ορθά κοφτά! Η άποψή μου είναι ότι…. έχει ψυχολογικά!
Μαμά: Μα πώς; Δεν το πιστεύω!
Τάσος: Γιατρέ μου, μήπως έγινε κάποιο λάθος;
Μαμά: Το κοριτσάκι μου….
Τάσος: Ηρέμησε Ρένα μου.
Γραμματέας: Γιατρέ έχετε ένα επείγον τηλεφώνημα. (Του δίνει το τηλέφωνο)
Γιατρός: Συγγνώμη, ένα λεπτό.
(Ενώ ο γιατρός μιλάει στο τηλέφωνο, ο πατέρας κάνει αέρα στη μητέρα με τη ζωγραφιά της Λουκίας.)
(Ο γιατρός κλείνει το τηλέφωνο)
Γιατρός: Λοιπόν έτσι συμβαίνει αλλά… μπορεί να είναι και κάτι άλλο….
Τάσος: Τι άλλο γιατρέ;
Γιατρός Μπορεί να είναι οφθαλμολογικό το πρόβλημα….
Μαμά: Και τι πρέπει να κάνουμε γι’ αυτό το πρόβλημα γιατρέ μου;(Γεμάτη θλίψη)
Γιατρός: Πρέπει να πάτε σ΄ έναν οφθαλμίατρο.
Τάσος: Ευχαριστούμε γιατρέ θα κάνουμε ότι μπορούμε για το κοριτσάκι μας.
Μαμά: Γεια σας.
Γιατρός: Στο καλό.
ΣΚΗΝΗ 3
(Η σκηνή διαδραματίζεται έξω από το ιατρείο, στην είσοδο του ανελκυστήρα.)
Αφηγητής: Οι γονείς της Λουκίας έφυγαν από το ιατρείο του κυρίου Παυλίδη γεμάτοι θλίψη για το μικρό τους κοριτσάκι και κατευθύνθηκαν προς τον ανελκυστήρα. Πάτησαν το κουμπί και περίμεναν.
(Ο ανελκυστήρας ανοίγει και βγαίνουν έξω δυο Αγγλίδες, μαμά και κόρη)
Αγγλίδα μαμά: Excuse me, where is the doctor’s office?
Τάσος:In this corridor, third door on the right.
Αγγλίδα μαμά: Thank you.
(Οι γονείς μπαίνουν στον ανελκυστήρα)
Μαμά: Μου κόπηκε η ανάσα από αυτά που άκουσα για τη Λουκία μας!
(Ο μπαμπάς πατάει το κουμπί για το ισόγειο)
Τάσος: Για να το ξαναμελετήσουμε. Έχει πολύ μαύρο και λίγο πορτοκαλί. Μα … τι γράφει εδώ κάτω…
Μαμά: Τι γράφει Τάσο μου; Είναι ανησυχητικό;
Τάσος: Γράφει… «Είναι η έκλειψη του ήλιου»!
Μαμά: Τι ντροπή!
Τάσος: Ουφ! Ευτυχώς η Λουκία μας δεν έχει τίποτα!
Μαμά: Ναι, ναι ευτυχώς! Ούτε ψυχολογικά, ούτε οφθαλμολογικά!

Ο μαύρος ήλιος


Η κόρη μου ζωγράφισε
ολόμαυρο έναν ήλιο.
Είχε βάλει γύρω γύρω
πού και πού καμιά ακτίνα
με μπογιά πορτοκαλί.
Έκοψα λοιπόν το φύλλο
το ’δειξα σ’ ένα γιατρό
που αμέσως πήρε ύφος
λυπημένο σοβαρό
και μου είπε ορθά κοφτά
«θα ’χει ψυχολογικά».
«Μέσα στο μυαλό της κρύβει κάτι
κι είναι λυπημένη
και τα βλέπει όλα μαύρα η καημένη,
μα αν το πρόβλημά της είναι
οφθαλμολογικό,
πήγαινε στον ειδικό
να της βάλει γιατρικό».
Ακούγοντας αυτά για το παιδί μου
από το φόβο παρά λίγο να κοπεί η αναπνοή μου.
Μα κοιτώντας πάλι, βρήκα σε μια γωνιά του φύλλου
μια φρασούλα που έλεγε: «είναι η έκλειψη του ήλιου».

Συνολικές προβολές σελίδας